Posts with tag "poesia"

Porque hoje é sábado…

 

 

 

 

 

                                

 

 

 

                                                Queria assim

                                                um ano à esmo

                                                sabático

                                                em que todo dia

                                                é sábado

                                                e véspera de si mesmo.

 

 

 

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=qfkz6eD8mn4]

 

 

 

Se for possível, manda-me dizer…

 

 

 

 

  

                     Se for possível, manda-me dizer:

                    — É lua cheia. A casa está vazia —

                    Manda-me dizer, e o paraíso

                    Há de ficar mais perto, e mais recente

                    Me há de parecer teu rosto incerto.

                    Manda-me buscar se tens o dia

                    Tão longo como a noite. Se é verdade

                    Que sem mim só vês monotonia.

                    E se te lembras do brilho das marés

                    De alguns peixes rosados

                    Numas águas

                    E dos meus pés molhados, manda-me dizer:

                    — É lua nova —

                    E revestida de luz te volto a ver.

 

                                       Hilda Hilst

               (Júbilo Memória Noviciado da Paixão, 1974)

 

 

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=lCP4VFGm9aw]

Marisa Monte canta “Gotas de luar”, de Nelson Cavaquinho e Guilherme de Brito

 

 

 

A amante

 

 

 

                                            Entre o feto e o defunto

                                            a ávida amante

                                            se intromete

                                             a te exigir e subtrair

                                             cada instante.

 

                                             Por conta de tanta

                                             graça

                                             pede um diamante

                                             sem jaça

                                             a viagem mais distante

                                             o verso perfeito

                                             as benesses do prefeito

                                             (e sempre reclama um defeito).

 

                                             Arrasta-te pelo caminho

                                             e nunca te deixa

                                             sozinho

                                             só para ver

                                             o sol se pôr

                                             ouvir estrelas

                                             flertar com a lua

                                             sentir o cheiro da chuva

                                             conversar com teus botões.

 

                                             Quando exausto adormeces

                                             invade teu sonho

                                             ou pesadelo

                                             rola na cama contigo

                                             e te sacode

                                             aflita

                                             mal a manhã se

                                             agita.

 

                                             Estes são teus pais

                                             teus irmãos

                                             teus filhos

                                             teus amigos

                                             inimigos

                                             teu ofício

                                             teu vício

                                             resoluta te aponta

                                             (e depois te traz a conta).

 

                                             Na hora derradeira

                                             da partida

                                             vai te deixar

                                             enfim

                                             e seguirá faceira

                                             esquecida do que havia

                                             sem sequer se importar

                                             se foi algum dia

                                             querida.

 

                                                             

 

 

 

Agreste

 

 

 

                                                            Secura de ternura

                                                            abeberar-se

                                                           na superfície sensível

                                                           das coisas e criaturas.

 

 

 

De ouvido

 

 

 

 

 

 

                                                            Quando entra pé ante pé

                                                            a poesia não tem chave

                                                            que abre a porta

                                                            não tem boca

                                                            nem tem voz

                                                            que fala a nós

                                                            não tem nariz de cera

                                                            para nos aprazer ou entreter.

 

                                                            Na calada da noite

                                                            a poesia é toda ouvidos

                                                            para reverberar a nossa voz

                                                            se nada temos para nos dizer (a sós)

                                                            todos ouvidos são poucos

                                                            todos olvidos são moucos.

 

 

 

Poeminha do aluno doido

 

 

 

 

  

            Ao ver a brincadeira acima, que anda circulando pela internet, lembrei-me desse poeminha que escrevinhei há algum tempo, quando dava aula de Filosofia na Faculdade de Direito, durante uma prova em que as questões tratavam dos assuntos e autores referidos, para desespero de diversos alunos.

            O título, é claro, reporta-se ao memorável “Samba do crioulo doido” do genial Sérgio Porto.

 

 

                                               Kant?

                                               Não fui avante…

                                               Nietzsche com seu Zaratustra

                                               até me assusta…

                                               Foucault?

                                               Me sufocou…

 

                                               Racionalismo

                                               Empirismo

                                               Jusnaturalismo

                                               Positivismo

                                               tanto antagonismo

                                               me faz sentir

                                               à beira de um abismo

                                               e dessa agonia

                                               não me livra

                                               a vã Filosofia.

 

                                               Direito e Moral?

                                               É tudo igual…

                                               Só conheço

                                               o que esqueço!

 

 

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=3SfYMxPNVTE]

 

 

 

Curriculum vitae

                                         

 

  

                                        A vida urge

                                        a vida ruge

                                        a vida range

 

                                        a vida exsurge

                                        a vida escorcha

                                        a vida escracha

 

                                        a vida arrosta

                                        a vida arrasta

                                        a vida enrosca

 

                                        a vida assola

                                        a vida assanha

                                        a vida assaca

 

                                        a vida cala

                                        a vida calha

                                        a vida colhe

 

                                        a vida falha

                                        a vida foge

                                        a vida fode.

 

 

 

 

Ex-caras-velhos

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                       Paul McCartney ontem,

                                                                       setentão!

 

                                                                       Chico Burque hoje,

                                                                       sessenta e oitão!

 

                                                                       Ex-caras-velhos

                                                                       mais moços a cada dia

 

                                                                       entornando poesia

                                                                       sopram as velhinhas

 

                                                                       e comem as mocinhas…

 

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=FUH05iJ3-Uo&feature=related]

 

 

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=21qVqKZxE3Y]

 

 

 

Aiaia

 

 

 

 

 

                                                                 Meu haicai

                                                                 se esvai

                                                                 em três ais.

 

 

 

Minuta

 

 

 

 

                                   ALGUNS TÊM VOZ DE TROVÃO

                                   E SEMPRE FALAM EM MAÍSCULAS.

                                   eu, pouco e rouco,

                                   escrevo apenas em minúsculas.

 

                                   (ao cabo do dia, todavia,

                                   todas as penas de viver

                                   repetem uma letra só.)

 

 

Versión porteña

 

 

                                   ALGUNOS TIENEM VOZ DE TROMPETA

                                   Y SIEMPRE HABLAM EM MAYÚSCULAS.

                                   yo, otro y poco,

                                   escribo apenas en minúsculas.

  

                                   (ao cabo de lo día, todavía,

                                   todas las penas de vivir

                                   repiten una letra sola.)